Επιπλέει σε συχνότητες γνωστές ως Χ-όκοσμες. Τα μήκη κύματος μαγνητισμένα τυλίγονται στους καρπούς της. Διατηρεί μια απροσδιόριστη υπόσταση, σα μελανιά στο μπράτσο, σαν κοκκινάδι στη γάμπα της. Έμαθε από μικρή πως ανήκει σε ένα όλο, πως είναι απλά μία πόρτα για να περάσει από μέσα της το υπόλοιπο. Αναρωτήθηκε πώς είναι δυνατόν να φυσάει τόσο πολύ στο κενό. Δεν ήταν αέρας. Δεν ήταν άνεμος. Ήταν η σκέψη σου. Το κατάλαβε γρήγορα και αμέσως το ξέχασε. Μάζεψε τα μικρά της pixels, διόρθωσε την εικόνα της και κατέβηκε. Ο ψηφιακός χείμαρρος της μεταφόρτωσής της, μια ενδοφλέβια ροή χρωμάτων και τσαγιού. Τα μάτια μου άνοιξαν.
Όλα ξεκινούν όταν ανακαλύπτεις το λεπτό της σύρμα πάνω από το κεφάλι σου. Οι σπίθες στην άκρη του έχουν το άρωμά της και το απαλό άγγιγμα του πέλματος της. Δεν είσαι παρά ένα ερέθισμα στην πιο χαλαρή νευρική απόληξη της μνήμης της, ένα τρενάκι που σκαρφαλώνει πίσω από τους καταρράκτες και μέσα από τον καπνό της.
Η μέρα αντανακλάται στα πεζοδρόμια και σιγοψιθυρίζει το κουδούνισμα του ποδηλάτου της. Τα γόνατά της σχηματίζουν κυκλικά το σημάδι του άπειρου σαν αδιόρατο ασφάλτινο τατουάζ που μιλάει ισπανικά.
